Şimdi ben ne desem yalan olur yanlış olur.
Cahil cesareti olur, yok efendim uçurumdan atlamak olur.
Demesem işte o vakit bana ölümcül bir yük olur.
O yüzden ben dememiş gibi diyeceğim!

Gökyüzünü görememek kötü şey.
Gökyüzü görememek çok kötü şey.

Dünyadaki herkes birleşse, ellerini Sema’ya doğru kaldırıp onu kapamaya çalışsa ne olur?
Hiç olur.
Ya da ismi dahi ateşleri serinleten bir adı hangi gam ateşe atabilir?
Hiç işte.

Hiç ettiniz mi yine
Yeni bir hiç, yine bir hiç



Umurumda değil haklılıklar!
Ya da şu haklılık denen şeyin kimin avucunda olduğu!

Şimdi ben ne desem yalan olur, iftira olur
Derdim şiir desem, derdim mavi desem, derdim özgürlük desem.
Yuhalanır.



Bırakın artık gökyüzünün altındaki kentleri toplamayı

Şimdi ben sussam gün batımı gibi kangren olur içim
Şimdi ben sussam
sahi ben nasıl susarım?
Biri bana susmayı öğretsin tez elden.
Çünkü susmasam başıma bela olur, adım çıkar

Susayım ben
Benim memleket şiir, lisan şiir.


Aslında bakma seni savunduğuma, ben asıl sana kızgınım gökyüzü. Mademki seninle aynı memlekettendik biz, gereği var mıydı şiir lisanının dışına çıkmaya?
Ne gereği vardı böylesi bir düelloya?
Bilmiyorum evet, aslını da astarını da bilmiyorum.
Ve bilmediğim kadarından, bildiğim kadarını az söylüyorum.
Hem bilmeye de korkuyorum.
Çünkü herkes farklı bir hikaye anlatıyor, inancım an an ellerinde kuklaya dönüyor.

Ben sussam olmazdı Gökyüzü.
Ve sen ,
dönersen selam ver bana!

Sinem Ilgın Omay