bir kaç milyon yıl önce gibi.. Tanrının annemin rahmine yerleştirdiği kan pıhtısı can kazanmıştı bugün..
eskimiş hayatların orta yerine yeni bir hayat bırakıvermişti kendini..
annemin yalnızlığına çare babamın yüzüne gülümseme olmuştu..
nereden bileceklerdiki yeni bir hayatın hayata tutunmasının bu kadar zor olacağını..gerçi bilmelilerdi..yaşadıklarından görmelilerdi..
zordu hayat..

büyük ayrılıkları taşıyan yüreklere küçük bir beden ne kadar çare olabilirdiki..en fazla yalnızlığı sevebilir onunla yaşamayı öğrenebilirdi..
sevdide ve öğrendi..

bir kaç milyon yıl önce yine haziranın ikinci gününde yeni bir soluk yeni bir hayat ve yeni bir umut oldu yaşam..
sonrası kimsenin umrunda değildi..
annem yalnız olmayacaktı artık..
belkide babam hayal kurmayı bile öğrenebilirdi..
farzedelimki iyi ki doğmuştu bebek..

öyle değilmi anne..
iyiki doğmuştum!!