Ne zamandır biri gelip de "Hayatındaki en büyük hata nedir." diye bana sorma
mıştı ki bunları çok önceden yazaydım.

Yıllar varki bu nefreti yüzüne kusmak,sana bağırmak,seni aleme rezil etmenin
kurgularını,planlarını yapar dururdum.Ertelerdim bir de.Fırsat arar ortam
gözetirdim.

Niye mi bu gün "Sana ne işte bu günü seçtim.Sen gönlüme hükümdar,kalbime
kahya mısın."?

Eğer bu yazıyı bu gün okuyorsan, nevruza denk geldi diye olaki kendine pay
çıkarmayasın sakın.Seninle bu güne dair olmuş geçmiş bir şey varsa,dudak altı
kıs kıs gülüp boşuna sırıtırsın.O günü yad ederek hatırlamamdan değil,fırsat
bu gün çıktı diyedir. Elalem baharın gelişini kutlarsa kutlasın,bir zamanlar senin
le şöyle böyle yapmışsak benim ne umurumda.Bu gün boş kaldım diye yazmaya
fırsat vakit .İşte okadar.

Esas sen bu nefrete de değmezsin ? Gel de içime anlat.Ah bir sussa ,kudurmasa...
Yazik ki seni tanımak,seninle bu yaşananları yaşamak da aklımın tercihi değildi.
Zaten gönlüm aklımın sesini dinlese ne bu hale düşecek, ne de bu nefreti yaşamaya
böyle mecbur olmayacaktı.

Sen belki de güzel bile değildin.Sen belki de çirkinsindir.Güzel olsan bile eşi bu
lunmaz biri miydin sanki.Sanki senden başka sı yok muydu bu dünyada çıkıp da
karşıma beni böyle...

Sen alçak,rezil,kalpsiz,saygısız birisin.Hem sen daha neler nelersin.Sen gaddar,
iki yüzlü yalancı vesaire vesairesin.Sen karşıma nerden geldin.

Şimdi soruyorum.Beni bu hale getirme hakkını kim verdi.Demiştin ki" Beni sevmeni,
ben istemedim.Git kalbine haber anlat." Kalbim öyle aşağılık bir hayvan olmasaydı,
sana tutulur muydu? Demiştinki " B planda olanlar beklerler kulübeyi..." Umut degil
de sanki armut muydu bu.

Şimdi sorayım sana,benden uzakta bir başka yerlerdesin.Gerçi sildim seni benden
gerçi kalmadı başka bir şey bu kalan nefretimden...Ama yıllar yılı bende kalma
hakkını kim verdi sana.Kim dediki gir gönlüne çıkma ordan bir daha ...

Şimdi sorayım sana kim üzülür kim ağlar yaşadıklarıma benim.kim acır o hallerime
bu akılsızdan başka...