Ablasının elinden tutan annesinin gerisinde kalmıştı.
Yer fıstığı satan adamın arabasının önünde durdu.
Satıcıyı hiç umursamadan minik elleriyle fıstıkları avuçladı. Adam hiçbir şey söylemiyor sessizce seyrediyordu.

“Anne işte bu işte bu “ diye bağırdı.

Hışımla geriye dönen kadın:

“Bırak onları çabuk gel yanıma”

Alnında çizgileri artarken kaşları da alabildiğine çatılmıştı. Avucundaki fıstıkları gösteriyor var gücüyle bağırıyordu.

“Sana dediğim işte bu, bu”

Kadın hızla yanına gelip hırsla elindeki fıstıkları alıp arabadakilerin üstüne boşalttı.

Satıcı gayet sakindi. Çocuğun bu tavrı çok hoşuna gitmişti.

“Bırakın alsın hanım nedir ki”

“Hayır, alışmasın olur mu”?

“ Canı çekmiş bayan bırakın alsın hiç çocuk olmadın mı”?

“Hayır, lütfen karışmayın”

Annesinin yüzüne kinle baktı. Gözleri elinden alınan fıstıkların üstündeydi. Ağlamaklı çaresizdi. Ellerini tutup hızla fıstıkçıdan uzaklaşan annesine hiçbir şey diyemedi.

Abla bu olayı şaşkınlıkla seyrediyor kardeşinin istediği olmadı diye belli etmeden seviniyordu.

İki kardeşi sürüklercesine götüren kadının öfkesi hala geçmemişti.
Dudaklarının kıpırdamasından içinden konuştuğu belli oluyordu.

Canı sıkılan çocuk fırsat buldukça geriye dönüyor gitgide gözden kaybolan fıstıkçıya bakıyordu.

Bir ara annesinin elinden kurtulup hızla fıstık çının bulunduğu kaldırıma geçmek için koşmaya başladı. Gözü hiçbir şey görmüyor biran evvel gitmek istiyordu.
Caddenin tam ortasındayken acı bir fren sesi ortalığı inletti.
Arabaya çarpan çocuğun çıkardığı ses gayet toktu.
Etraftan koşuşmalar başlamış ortalık kalabalıklaşmıştı.
Olayı uzaktan gören fıstıkçıda koşarak gelmişti.
Kadın olan biten karşısında put kesilmiş sus pus olmuştu.
Yerde kanlar içinde kalan çocuğunun üstüne kapandı.

Sırt üstü yatan çocuğun başının altından akan kan yerde kavis çizerken, çocuk gözlerini yarı aralayarak annesine baktı. Sağ elini yavaşça kaldırıp işaret parmağını fıstıkçının olduğu yere doğrulttu.
Anlaşılmayan bir şeyler mırıldandı.
Çakır gözleri kapanırken uzattığı eli yan tarafına düştü.