YETİŞİN ! HERKES ÖLÜYOR..


Çocukluğum babamın görevi dolayısıyla bir köyde geçti. Bilenler bilir, eskiden köylerde şimdiki gibi insanlara boş vakit geçirtecek meşguliyetler yoktu. Hattâ bazı köy kahvelerinde oyun dahi yoktu. Soğuk havalarda is ve kestane kokan sobaların veya çıtırtılarını özlediğimiz ocak başları, bir masal tadında anlatılan ibret ve heyecan dolu bir çok hatırayı barındırır.
Havalar ısınınca bu ibret ve heyecan dolu hatıralar tabiatın kucağında yemyeşil bahçelerde ve su başlarında hayata geçerler.

İşte o günlerden birinde okul çıkışı arkadaşlarımla çok sevdiğimiz ve dinlemekten büyük zevk aldığımız Muhsin Dede’mizin evine koştuk. Etrafını kendi elleriyle çevirdiği, çeşitli meyve ağaçlarının gölgesinde tek katlı şirin bir köy evi vardı Muhsin Dedemizin. Bize her zaman güler yüzü ve tatlı sohbeti dışında da çok şey ikram etti; ama biz en çok anlattıklarından lezzet alırdık. O gün yine anlatmaya başladı:

Paşalar... ! Biliyorsunuz biz bu evde sekiz kişiyiz, köyümüz yaylaya yakın olunca bizim buralarda mantar bol olur, siz de yersiniz değil mi? Hepimiz tasdik ettik. O da gülümsedi ve devam etti. Biz de çok sever ve yeriz ama her seferinde sekiz kişiden biri yemez. Merak edip nedenini sorduğumuzda cevabımızı almıştık ama öyle zannediyorum ki hepimiz bu cevabı yıllar sonra daha iyi anladık. Muhsin Dedemiz demişti ki:’Eğer olur da mantar zehirli çıkar da zehirlenirsek, kalan bir kişi gerekli yerlere haber versin’.

Hayatımızın her merhalesinde kullanabileceğimiz bu irfan yüklü cümlede gizli olan tılsımı ve esrarı çözerek, mensup olduğumuz aile başta olmak üzere, site, ilçe, il ve millet içinde kimilerinin ipliklerini pazara çıkarttıkları için, çığırtkan, ispiyoncu, egoist v.b. sıfatlarla anılan insanların zehirlenmemiş olduğunu anlamak zor olmasa gerek. Aslında onlar aile ve bulundukları toplum içinde ayakta kalan sekizinci kişi olarak zehirlenmiş, yakınlarının durumlarını diğerlerine söyleyerek yardım almalarını sağlayan, iyi niyetli, sağlam, ayakta kalmış, zehirlenmemiş sekizinci kişilerdir onlar…