Zaman gölgesi uzun çok uzun bir kavramdır yüreğimde. Gelir, geldiği gibi gider, uzalır kısalır, daralır, bollaşır; aranır, bulunur, tüketilir; yetmez, kalmaz; su gibi akar akar da elden kaçar, zamanı çoğaltamayız.
Bu tanımlamalar özlenen zamanı anlatmaya yetmez.
Tanımlanamazlığında, geriye sadece ‘gönül’ kalır, ‘gönül’ konuşur. Senin gönlünü, benim gönlümü, onlarınkini.
Beklediğimiz zamanı anlatmak için. Saniyelik bir zaman dilimi olsa da özlem büyür.’’Çok zaman geçti; yıl, ay, gün, saat, saniye Ooo dayanılmaz geliyor.’’ Kavramlar ürer.
Özlenen zaman da sayısız arzular ürer, kendimize telkinlerimizle terapileriyle psikanaliz analizlerle doyar.

Özlenen sevgiliyi hissetmek, dudağında titretmek kalbide sızısıyla hissetmektir.. Hatırlayınca adını, hayali tutulmaktır heyecanla.
Onu aramak yaşanılan her dilimde, her şeyde ve baktığın her gözlerde. En olmadık yerlerde, onu beklemek. Böyle bir şeydir özlem ..

Sevda yürekte yoğrulur. Her biri hece hece parçalara bölünür. Yıllara bakılmaksızın geçen zaman umursanmaz sevgiyle büyür. Adına özlem denir.Hani o yüreği yakan dağlayan özlem..

Umutlarla bakılıp hayallerle süslenir. Yaz gününde ki yağmur yüklü bulut sanılarak. Bir gülüşünü de güneş benzeterek zamana korkmadan direnilir. Adına sabır denir. Sabır yürekleri dağlar.

Özlem parçası, umut parçası, sabır parçası.Birleştirilir bütün parçalar.Tek bir yürek yapılır..
Kar olur yüksek tepelerinde bir dağın. Güneş olur özlemle eritilir.Büyür akar çağlayan olur..
Özlediğim zamanlar;bir ateş olur ellerimde hissederim tüm sıcaklığını..Tutarım sıkı sıkı…Sonra yanar tüm evren,yanar ellerim.Yanar gözlerim yüreğim. Yüreğim kor alem olur..
Sıladan esen sert bir rüzgar Boran olur …Eser durur başımda…Aklımda o olur..Ekmeğimde, aşımda,suyumda yaşamımda nefesimde özlem olur..
Gecede gündüzde aranır düşüm olur…
Özlediğim zamanlar yüreğim durur….