Seviyormuş beyefendi. Yumuşak karnıymışım. Ne olursa olsun unutamayacağı tek kadın benmişim. Bana hem saygısı varmış hem sevgisi...

Güldüm elbette. Benim için sözlerin hiç bir anlamları yok içleri doldurulmadığı takdirde. Kelimeler bedava. Söyle de söyle. Kısa vadede sağlamaları da yok ya, bol keseden atmakta bir mahsur görmüyor kimse.

Peki bende uyandırdığı his nedir?

BOŞLUK...

Artık ne etkileniyorum bu tarz iltifatlardan ne umutlanıyorum ne de içimde bir yerler acıyor... Ne denli şehvetli bakarsan bak gözlerime,önemli değil. Bu neyin ölçüsü ki? Şehvetin bağlayıcı olmadığını öğrenmedik mi? Mutlaka yanında başka bir şeyler gerekiyor.

Sevgi bu değil be dostum...

Neden ben sevdiğimden başkasıyla bir şeyler hayal edemezken, senin kırdığın cevizler bini aşıyor?

İşte şimdi serbestken neden ceviz kırmaya gitmiyor,peşimden koşuyorsun?

Dalgalar kayalara vurur da etkisi çok sonra görülür. Ben de o kayalar gibi aşındım. Yoruldum. Büyümeye başladım. Belki de hislerimi beklemeye aldım.

Tornadan çıkmış gibisiniz abi. Süslü-püslü laflar değiştirmiyor maskenizi. O maskeler ki; her biri birbirinin eşi. Ana-baba terbiyesi almamış sokak çocukları gibisiniz. Alayınız dönek...

Böyle konuşunca da bozuursunuz. Hayatınızdaki kadınlara her türlü hakareti reva görür,sonra en küçük söze tepki gösterirsiniz. Ne ayaksınız abi? Hangi değerlere önem verirsiniz? Cinsiniz,cibilliyetiniz nedir? Ben henüz çözemedim. Hakkınızı yemeyeyim; çokça mensubu olan büyük bir topluluksunuz. Hatta size topluluk demek de haksızlık olur. Toplumda büyük payı olan bir milliyetsiniz.

Arkamı dönüp gitsem bağrınızda güller açar. Aşk aşk diye haykırırsınız. Sizin aşk diye bildiğiniz şehvettir. Bol miktarda şehvet ile tuzağa düşürülmeniz mümkündür. Anlayacağınız; bana seni seviyorum demeyin.

Ben iyi bilirim sizin sevginizi...