Dilimize pelesenk olmuş ya söyleyeceğiz illa ki. Çocuk olmak istiyorum yine yeniden. Çocukça aldanışlar yaşamak, gözlerimi yumup o ’’bilinmeyen diyarlar’’daki mutluluğu her nerde saklanıyor ise oralara uçup, saklandığı yerden bulup çıkarmak istiyorum. Göz açıp kapayıncaya kadar gelip geçen o heycanı yaşamak istiyorum yine yine yine...

İnanmak istiyorum tekrar hayata. Tumturaklı laflara kulaklarımı tıkayıp, mutluluğu bağıra çağıra anlatabilecek kadar çoşkun olabilmek, hayatın yakasına yapışıp ’’hani bana , hani bana!’’ diye gülmek istiyorum.

Sokaklarda hala çocuk kalabilip de geçmek bilmeyen yıllara bakarken gözlerini ufka dikip umut etmekten asla yılmayan insanları görebilmek istiyorum. Bir an için olsun gerçek dünyanın küçük birer yansıması olan oyuncaklarla oynarken hayatı şıp diye şekillendirebildiğimiz oyunlara dönmek, kendimizin sanıp üstendiğimiz rollere, şimdi korkup kaçtığımız o zamansa tüm gücümüzle sarıldığımız müthiş bir aidiyet duygusuyla sahiplendiğimiz bebeklerle oynadığımız dünlere dönebilmek istiyorum. Bir an için bile olsa tekrar hayatın o oyunlar kadar basit olduğuna inanabilmek ve o hafifliği tekrar duyumsamak istiyorum.

Kısacası yarın; içinde sarıp sarmalanacağımız gerçek bir hayatın varolduğu ve tüm kararlılığımızla biraz olsun terreddüt etmeden veda edebileceğimiz ,’’keşke’’lerin nedeninin imkansızlık olmadığı bir dünyada gözlerimi açmak istiyorum.