Haberin var mı ey yar?

O günden bu zamana kaç uykusuz gece geçti.

Gecelere gün doğmaz oldu.

Gözlerden akan yaşlar durmaz oldu.

Ne hayaller kuruldu sensiz.

Neler neler yaşandı şu dört duvar arasında.

Kah coştum seninle, kah kör kuyulara düştüm çıkmazcasına.

Elini uzatıp çıkaramaz oldun.

Kırık camların üzerine düştüm sanki.

Yaralar aldım ta derinlerden.

Seni yok etmeye kıyamadım, kaç kez kendimi öldürdüm.

Senin saçının teline dokunmaya kıyamadım.

Yönümü şaşırdım, sisler ortasında kaldım, bir adım sonrasını göremedim.

Eğrileri, doğruları bir birine karıştırdım.

Nefesim kesildi, soluk alamaz oldum.

Sensiz geçen her anı, günü, saatlerden, takvimlerden kaldırdım, yaşanmamış saydım.


Haberin var mı ey yar?

Seninle aydınlandı günlerim.

Gözlerimin, gönlümün içi güler oldu.

Doğanın gerçek renklerini ve tonlarını seninle görür oldum.

Şarkılar, türküler yüreğimin içine içine işledi.

Sevebilmenin mümkün olduğunu görebildim.

Nehir oldum, doldum taştım yatağımdan.

Önüme çıkan engelleri aştım, bentleri yıktım.

Sonun baharını yaşadım, uyandım, çiçek açtım sensiz.

Zaman denilen hapishaneden firar ettim senin için.

Çölde kalmış gibi susuzluğumu giderdim sevinle.

Bulutların arasında uçtum, ayaklarım yerden kesildi.

Uçsuz bucaksız düş dünyasında gezindim sensiz ama hep seninle yan yana.

Yeniden doğdum, filmi başa sardım, hayata sıfırdan başladım.

Ne varsa ezberimde hepsini bozdum birer birer.

Kabus haline gelen korkuları yendim seninle.

Ben seni karşılık beklemeden sevdim, candın, canım oldun.

Haberin var mı ey yar?