Saygıdeğer Öğretmenime;
Başlangıçta iki kişiydik siz ve ben...Ağaran saçlarınızla birlikte yıllar ne de çoğaltmıştı sizi.Yeni hayatlar, yeni anlamlar katmıştınız yüreğinizin mahzenlerine. Tabi ben de ilk günkü ben değildim.Siz olgunluğun basamaklarını bir bir tırmanırken ben yeni öğrenmiştim taşlı yollarda tökezlemeden yürümesini.Kahverengi gözlerimin içine hüznü, acıyı,neşeyi,hayata dair her bir duyguyu sığdırdım. Şimdi olduğu gibi o yıllarda da en çok siz anlardınız beni.Kaşlarımı çatmam size fırtınaları,pişmanlıkları,kasırgaları anımsatırdı.Adeta alev saçan gözlerimden anlardınız öfkemi.Beynimde uçuşup duran hayalleri de siz bilirdiniz ben bile bilmezken ne istediğimi...Şimdi ağaran saçlarınızdan tecrübenizi sezdiğim kadar doğal, bendeki değişimi hissetmeniz... Bu sebeple onca kapıdan, onca yürekten sonra size geldim.İtirafımdır gidecek kimsem olmadığından değil en çok sizde huzur bulduğumdan bu gelişim...
HİCRET ERGÜVEN