Canım dostum Yusufumla bir çok anımız oldu.O benim için başkaydı dosttan da öteydi,anlatılmaz bir arkadaştı.Her anımız bir sırdı bizim için.O şimdi benim sırlarımı maziye gömerken ben onu anmaktayım.Hiç kimseyi umursamaz tavırları,bir türlü anlayamadığım anlamlı sözleri,hep hırçın davranışları...Açık,sert ve doğru davranışları...
Hepsi onu bende anıyor şimdi...Yarın başkaydı onun için hemde bambaşkaydı.Çünkü onun için dün yoktu,sadece "dünde kalan işe yaramaz pis varlıklar(insanlar) "vardı.Benim canım dostum,şimdi sadece arkadan ağlıyorum.Bana derdiki "beni ağlayan biri olarak tanıma "ben seni hiç tanımamışım ki be...Yanında olamdım aptal alınmalarım.
Aklıma geldikçe Yusufumu birkez daha kaybetmiş gibi oluyorum.Daya şimdi sırtını bir yere
Emre,dayaki anlayasın kim Yusuf olur senin için...
Ne kadar ağlasan,yazsan,hatırlasan boş.Yusuf’u bana getirmiyor...eğer bir gün ben de ölmekten korkmasam sonsuzluğa atlayacağım,hiç düşünmeden...
Hani derdin ya "bir hiç olarak doğmak senin suçun değil,bir hiç olarak ölmek senin suçundur "Yusufum sen bir hiç olarak ölmedin ki...