Bugün, ramazan nedeniyle evlerimiz çok yakın olmasına rağmen görüşemediğimiz arkadaşım geldi.Çok özlemişiz birbirimizi,Babaannesini anlattı,doksan beş yaşına geldiğini,küçücük kaldığını;hiç kimsenin evine gitmek istemediğini, saçlarını boyamak istediğini,yemesine içmesine çok dikkat ettiğini.hiçbir ilaç kullanmadığını hayretler içinde dinledim..Artık yaşıtlarının öldüğünü, mahalle komşularının taşındığını,konuşaçak insan bulmakta zorlandığını bu yüzden üzgün olduğunu anlattı.."İşini kim yapıyor*" diye sordum.Sabah dokuzda bir kadın geliyor akşama kadar birlikte vakit geçiriyorlar,kadın akşam yemeğinden sonra evine gidiyor "Ne güzel bak! hem yalnız kalmıyor,hemde işini,yemeğini yapıyor canı da sıkılmaz." işte asıl sorun orada akşamları canı sıkılıyor;kendine göre bir çözüm bulmuş." "Nasıl bir çözüm bulmuş"
" Akşam konuşmacısı bulmuş .Kadın her akşam yemeğinden sonra geliyor ,üç saat ona bildiği,gördüğü,duyduğu her şeyi anlatıyor,on lirasını alıp gidiyor."

Şaşırdım,üzüldüm güldüm..Yani akşam konuşmacısı diye bir meslek varmış.Bu gün öğrendim...