Herkesin kendine has düşünce tarzı vardır. Bu, bazılarında çok küçük yaştan itibaren değişime uğratılır. Değişimi isteyen kesim sadece ‘’ iyiler’’ ya da sadece ‘’kötüler’’ diye iki ana başlıkta ayrılmaz. Bu, zamanla ‘’yerine göre iyiler’’ , ‘’ yerine göre kötüler’’ olur. İnsanların ne düşündüğünü anlayamazsınız belki ama neler hissettiğini çok rahat anlarsınız. Bir lafınızdan neler alınabileceğini, o lafın konuyu nerelere getireceğini az çok kestirirsiniz.
Kardeşi kardeşe kırdıran o yıllar öncesinin ideolojileri şimdi de iki sevgiliyi ayırdı. Ayıran aslında düşünce farklılığı mı, yoksa birbirilerine karşı saygısızlığı mı tam bilinmiyor. Kızın saygısızca tavırlarından bıkan çocuk, farkında değil bir şeyleri anlatırken ne kadar kaba ve kırıcı olduğunun. Kız bunu umursamıyor, düşünce üstatlarına gelen hakaretlere boyun eğiyor ; üzülmediğinden değil onu kaybetmek istemediğinden bu sukuneti. Çocuk dönüp de baksa neler söylediğine belki daha uzlaşmacı olabilirler birbirilerine karşı. Çocuğun empati yoksunu davranışları, kızın çileden çıkmasına yetiyor. Birinin tüm düşünce kapılarından girmeye çalışırsanız çıkışa çok çabuk ulaşırsınız
İnsanlar farklı düşünceden insanlarla pek tabii anlaşabiliyor, anlaşmak zorunda kalıyor. Kimin dedesi sosyalist, amcası ülkücü, babası muhafazakar olsa kendini bir idea çorbası kazanında bulur. Küçükken tabağına ne konulsa onu yiyen bu insan, büyüdükçe ve geliştikçe yemek seçmeye başlar. O da bilir aslında her yemeğin ayrı bir vitamininin olduğunu ama kararında yenmesi gerektiğini de bilir. Bunu uygulamaya geçirmesi ne kadar zor olsa da doğruyu bilir, kabul etmez sadece. Neden kabul etmediği konusunda çok kararsızdır çünkü kafası karışıktır, bunu bilmez. Bilen birini bulduğunda eğer çevresinde o an ondan iyisi yoksa onun kurtarıcısı olur. Zamanla onun da iyisini bulur elbette , bulduğu kişi kendisine verilen değerin farkında değildir üstelik. Onu inandırmanın bir yolunu arasanız da bulamazsınız, artık yapacak pek de bir sey yoktur inanmamaya yemin etmiş sözlerine gülmekten başka…