Şair olmak için kullanılmış mısralara, hatıra olarak saklanmış nefretler dâhil olmuşsa çocukluktan kalma; kafiye içinde kaybolmak aşkın nefrete dönüşünü kabul etmek demektir.

İlla ki aşk mısraları deyince aklımıza kasetçalarlarımızın elektriği az geldiği zamanlarda, kasetin bandını tükenmez kalem ile geri sarıp dinlemekten bıkmadığımız şarkılardaki gibi algılamamak gerekir.

O dönemlerde şarkı sözlerinden daha çok aklımızda kalan şey şarkıyı söyleyenin nasıl baktığıydı. Ya da bakışlara anlam yüklemek için bir kaç dönem önce dünyayı seyre dalmış olabiliriz.

Mahalle bakkallarında ürünün kulağına ezan okuyarak "mey buz" ismini fısıldayanın kim olduğunu bilmeden, o ne işe yaradığı belli olmayan boyalı buz parçalarını yemekten başka bir şey bilmiyorduk. Üstüne utanmadan aşk şarkıları dinlemeye çalışıyorduk.

Belli bir dönem büyüklerimizin kullandığı walkmanlardan çalan Sezen Abla şarkılarını bir moda zannediyorduk. Bilseydik ilkokul sıralarında adını aşk sandığımız duyguların ne olduğunu, mektuplara sözleriyle başlardık. Yıllar sonra ayrılıklarda gözyaşı dökerken dinlemektense ilkokul yıllarında onu yapmak daha mantıklı olabilirdi.

Aşkın içindeki herhangi bir duygunun kaderimizin tükenmez kaleminin ucu bittiğinde "hohlayarak" zorla yazmaya çalışmazdık. İşte bunu sadece saçlarının ve bıyıklarının yer çekimine en çok yakıştığı insanın şarkılarından duyduk. Adı içindeki güce inanarak sevdiğimizin gözlerine baktık. Yoksa bizde biliyorduk "Barış" hiç gelmeyen bir ütopik düşünce akımıydı. Ama ona inat biz her bayram sabahı Barış Abi’nin şarkısıyla gözümüzü açtık. Belki yıllar sonra aşkın sadece geçmişe özlem olduğunu düşünerek...

Çok anlatacak şey birikti kalemin ucuna. Kaseti zorlamadan tükenmiş kalemimizle bandı çok daha geriye sarmadan yazımızın başına dönelim.
Şiirleri her zaman kâğıda dökmeden, dökebilmiş şairlerin mısralarına kulak misafiri olalım. Hatıralara gereken yerde gün yüzü hissettirip nefes aldıralım.Sürekli güneş yüzü gösterirsen hatıralara, tek amacın ana renkleri soldurarak ara renklerde kaybolmak olur...

Bu sadece eski çocuk şairlerin işidir...


Sencer Gültuna