Ne çok seviyormuşum seni bebeğim ...Değerini şimdi daha iyi anlıyorum .
Sen benim yaşama sebebimmişsin ..

Bilirsin hani hep sinir ederdim seni.

Hiç anlaşamazdık seninle .Sürekli kızdırırdım seni.

Bana kızmalarını bile öyle özledim ki ......

Olur olmadık her şeye hatta yolda yürürken yanından geçen kızlardan kıskanırdım seni.
Bu yüzden arkadaşlarını bile merhaba diyemezdin karşılaştığında yanımdayken....

Çok acımasız bir o kadar da bencil davranırdım sana karşı ...senin severek yaptığın her şeye karşı çıkardım .Çok anlayışsız olurdum isteklerine ....

Buna rağmen bir an bile kırmazdın beni .
Her istediğime tamam olurdu cevabın ...

Beni kızdırmamak için epey uğraş verirdin .Çünkü bir kere kızdığım zaman günler sürerdi sana karşı öfkem ...
Sen yalvardıkça daha da inat olurdum ....

Yanında olduğum zamansa hep yüzüme bakar utandırırdın beni .Çok severdin utangaç halimi.
Gerçi seninde benden kalır yerin yoktu hani.Yüzüme karşı seni seviyorum diyemezdin .Bir iki kelime konuşana kadar geçerdi zaman ....

Şimdi uzaktasın benden. Boşlukta gibiyim bu yüzden. istediğim zaman yanında olamamanın zorluklarını yaşıyorum..

Ama beni seviyorsun ya. Bu bana yetiyor, yokluğunda dayanma gücü oluyor.

Sana sarılmayı, kokunun içime dolmasını, yüzüme bakıp sessiz kalmanı ama gözlerinle konuşmanı çok özledim .
Seni bekliyorum gelecek mutlu günlerimizin hayaliyle ...

Unutma aşkım seni ömrümün son günü gelecek olsan bile bekleyeceğim .

ÇÜNKÜ SENİ ÇOK AMA ÇOK SEVİYORUM ...................