beynim bilgi istiyor bugün. kaldırabileceğinden çok daha fazlasını, en fazlasını istiyor. yıllardır bir kitaptan doymamışçasına bilgiye aç. yorulmak istiyor deliler gibi, sanki hiç yorulmuyormuş gibi. ne istediğini bilmiyor demek doğru olur mu. böyle deyip geçsem, hiç yormasam kendimi. bunları da düşünen o değilmi ki. o benden bağımsız mı yoksa. yoksa o kim. kime soruyorum bütün bunları, kendimce eğleniyorum sanki ama hiç mutlu değilim. mutlu mu olmalıyım tüm bunları düşünürken. haksızlık olmaz mı ruhuma. ama her seferinde dışlamıyor mu ruhumu. sevmiyorlar birbirlerini. hep basit cümleler kuruyorlar birbirlerine dair. bense bütünleyici olamıyorum. kozamdan çıkıp onlarla yüzleşme düşüncesi bile kramplarıma tavan yaptırıyor. hangisi daha çok acı verir ki. bir küveti taşıncaya kadar doldurmak neden gelir bir insanın aklına şimdi. yine bir mantık kayması mı yaşadığım. neden dingin olamıyor ruhum. neden hep neden diye sormak zorundayım. herkes öyle mi yapıyor. yorulan kaç kişi daha var benim gibi. bilgi istememek çözüm değilse istemek çözüm mü ki. bunları bilmek hangi hastalığın belirtisi. hastalıklı bir beyinle ne kadar yaşanabilir. denemek yanılmak için biçilmiş kaftan derler yanılmama ihtimaline rağmen. bilgi istiyorum ama bu sefer boşlukta asılı duran saf bilgilerden. ve yine en çok istediğim benimi kullanmadan ruhumun ve beynimin çöpçatanı olmak. korkmamak bir kez daha. sevişmelerini anlatılmaz bir manzara gibi seyredalmak