Heval Aziz ilkez 9 yaşında sahip olduğu çarık ayakkabılarıyla hayata yürümeyi öğrendi. İlkin;etrafında gözle görünen herşeyi sadece bir oyun olarak görüyordu .Çocukluğu boyunca gündüzleri aynı mahallede büyüdüğü,güvercinler için defalarca kavga ettiği Mehmet’in,askerdeki çocuğunu dört gözle bekleyen bir ANA gibi,bisiklet sürüşünü izler, bu hasreti , geceleri Mehmet uyuduğunda evin avlusundan siyah-beyaz bisikleti çalarak dindirirdi....Beşiktaş takımına sempatiside siyah-beyaz bisiklet sayesinde olmuştu.Bisiklete kavuşmanın verdiği heyecanla pedalları,korku dolu gözlerle zifiri karanlığı geride bırakarak umuda doğru,hızla çevirirken, aynı zaman da özgürlükle ilkez o gün tanışıyordu.Herşey tersine işlemiş,yıllardan beri peşinden koştuğu hayatın bu sefer gerisinde kaldığına tanık olmuştu.Çok geçmeden,Hayatın bir boşluk doldurma oyunu olmadığını,daha çok mutlulukla anlam kazandığını anlamıştı...H.E