Yalnızlık her insanın kendi içinde sürekli yaşadığı bir şeydir. Çünkü insan bu şekilde yaratılmıştır. Ve hiç bir bir insan zamanın ve yanlızlığın tam tanımını yapamaz. Çünkü bunların tam tanımını eğer ki beynimiz yaparsa beynimizdeki tüm fosfor harcanmış olur. Bu yüzden yine yanlız kalırız. Herkes yanlızlıktan şikayet ederken bazı insanlar yanlızlığı iyi kullanırlar. Mesala ben ve çoğu yazar gibi.

Zaman ve yanlızlık özelliklede denem yazarlarının ekmek kapısıdır. Tabi işin maddiyatı bir yana işin ruhani yönüde vardır. İnsanlar yanlızken düşündüklerini biriyle konuşurken unutur. Ya da bir itap yazmaya başlayınca çok başka şeyler düşünür. Çünkü yanlızken beynimiz bize sadece o ana ait şeyler belirtir. Ondan öncesi ve ondan sonrası yoktur. Bunun neden olduğunu asla bilemeyiz. YAnlızken beynimiz sadece sizin için çalışır ve o anı bir daha hatırlamaya ihtiya duymaz.

Yazıyı kısa tutacağım ve böylece kafanızı karıştırmayacağım. Yanlızken beynimiz bizim için sadece bizim için çalışır. Ama bir sevgilimiz varken ya da birileri varken beynimiz ona cevap vermeye odaklanır ve böylece o anı sürekli hatırlarız. Tabi bunlar sadece benim görüşüm gerçekle bir alakası yoktur. Olabilirde ama.