İlginçtir, hep düşünürüm cuma vaazlarında; hocalar, yahut vaizler bize yüksek perdeden bağırma hakkını nereden bulurlar diye. Hayatını çok iyi bildiğimi zannettiğim; yüksek sesle konuşmaktan bile haya eden bir peygamberi temsil konumunda olduğunu sanan insanların bu davranışını izahta hep zorlanmışımdır. Kusura bakmasınlar ama, bu islami bir tavır olmadığına göre, kaynağını nerede aramalı? Bir dostum anlatmıştı; kendisi dini yaşantısına oldukça dikkat ederek hayatını sürdüren biri, bir de abisi var, abisi dini yaşantıya çok sıcak bakmayan biri. Bir bayram sabahı abisine rica ederk;"Abi beni buralarda dini bütün biri olarak bilirler,sende benim abimsin, benim hatırım için gel bir bayram namazı kılalım" der ve camiye giderler. Hoca yine yüksek perdeden inanılmaz bir tempoyla hakarete başlar! Abi; "Ula bu herif bize söviyi ya, beni haburaya niye getirdin !..." der. Yapacak bişey yok. Ne desin? Haklısın abi demiş...

Nasihat

Cami, mescit gibi yerlerde yapılan dinî konuşma ...

Bir kimseye kalbini yumuşatacak, kendisini doğruluğa, iyiliğe götürecek biçimde söz söyleme...