Tüm bu mutluluğa sebep ve kendinden bahsederken adını unutturacak derecede heyecanlandıran 'şey'dir işte Küçük Prens.

Bütün çocukluğunu kitaplarla geçirmiş genç bir yetişkin bir akşam eve gelir ve koltuğun üzerinde 'çok renkli' bir çocuk kitabı görür.
-Ablacım, hanginizin bu? diye seslenilir heyecanla.
Bir süredir 'İyi bir çeviri bulsam da alsam' arzusuyla ortalıkta dolanan 'genç yetişkin' gökte aradığını koltuğun üzerinde bulmanın sevinciyle kendinden geçmiştir.
Baba döner bir anda
-Senin kızım o.
-Bana mı aldın baba? diye bir şaşkınlık ifadesinde bulunulur. Bu kadar 'renkli' kitapları en son ilkokul -2de almıştır çünkü bu baba kızına.
-Yok, Ahmet Amca'n sana getirmiş, der baba.
Ahmet Amca nasıl da tevafukuma sebep, nasıl da elleri öpülesi, nasıl da küçüklükten beri görülen en büyük kitaplığa sahiplik eden insandır. Öyle derin bir ufku, öyle nazik bir tavrı vardır ki, ona 'amca' derken en içinde hissedersin.
Genç bir yetişkine hediye edilebilecek en güzel 'şey'dir.
Bir de not ulaştırır, 'Aman çocuk kitabı bu, diyerek okumamazlık etmesin; çok mühim.' der.
Nasıl okunmaz.
Bir kaç gece üst üste hatmedilir.
Ahmet Amcaların bir tanesi önemli yerlerin altını dahi çizmiştir.
Bunun şerefine bir hafta sonra Tekirdağ'a iade-i ziyaretine gidilip kendisine denize nazır bir kahve ısmarlanılır.