Hiç kimse göründüðü gibi deðil ki sevgilim. Ben de deðilim. Mükemmel bir hayatým olmadýðý gibi, Yorgunluðumun bel kemiðini kýrdýklarý oluyor. Ve adýmý yazdýklarýnda siyah bir tahtaya.. Okuyorum! Ve daha iyi görüyorum gidenleri. Çok deðiþmiþler. Öyle ki, hep eksilen yanýmdan kýrýyorlar beni. Bu yüzden de, Susan, ve hiç durmadan giden, Ve hep ýslýk çalan bir tren vagonundan ayrýldým geçen yýl Temmuz da. Bu sayede, cümlelerin yerini deðiþtirdim. Ve bazý kelimeler, Bazý insanlar gibi nerde duracaðýný bilmiyor. Yanlýþ anlatýyorlar onlara, Onlar da inanmak istedikleri için inanýyorlar ..
Var sayýyorum ki ,
Ben bir orkide bahçesinden geçtim.
Ve geriye dönmedim..
Özge Özgen
Sosyal Medyada Paylaşın:
Özge Özgen Åžiirleri
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.