DEVLERİN AŞKI DEV ACILARLA SON BULUR/MUŞ

I
Susuyorum… İçim Yangınlar Sonrası Kül Duman…
Gurbetten de Uzak, Sıla Yüreğim Yürek Sılasına…
Ve Göçmen Bir Kuşun Gagasındaydı Sevda,
Al Mavi İle Sevişirken Kanat Çırpacaktı Vuslat Duvağına…
Olmadı!
‘Sus’tu, Kulakları Sağır, Dilleri Lâl Eden, Çığlık/ Suus!
Olamadı! Sustu Yürekler, Dağlanıp Feryadı Sus İle…
Oysa Ne Sözcükler Vardı, Aşka, Mutluluğa Kul Köle
Daha Dile Gelmeden, Kefensiz, Susa Konulan…

Kanatlarını Açamadı, Uçamadı… Ulaşamadı Diyarına!
Uçamazdı Kahretsin! Dağ Yüklemişlerdi Kanadına!

II

Bir Tek Mülteci Acılar Kural Tanımıyor İsyanla Ağıda Firar Ederken
Sanki Konuşsa da Yürek, Sesinin Ulaşacağı Yerde Yar mı Var?
Islak Çöller, Kupkuru Okyanuslar Ve
Alev Alev Bulutlardan Magmalar…
Önce Seni Senden; Sonra, Sen Onlarla Bir, Benden Seni;
Bense, Bu Kasta Dağ Gibi Kahrımla, Yaşayacak Gücü Kendimden…

Ah Be Sevdalım, Ah Be Ömür, Uzaklara Suskun Sevgili Hüznüm,
Hasret Gecelerinde Bakışlarımızı Buluşturduğumuz Gökyüzüm Ah!

Oysa En Büyük Müjdeydi, “Beklediğin Ben” Deyip Gelişin…
Ve En büyük felaketti; Adresi Biz Değilken,
Ayrılık Denilen Kahpe Fişeğin Yürek Tetiğini Yokluğuna Düşürüp,
Katlimize Ferman Verip gidişin…

III

Yok, Öyle Düşünme… Emin Ol Yinede Kırgın Değilim,
Biliyorum Çaresizliğim Olurken Bir O Kadar Çaresizdin
Sonsuzluk Bahçenim Derken, Sonuma Açandın Gün Çiçeğim…
Söylenme İçten İçe, Yerinme Öyle, Kızamıyorum,
Bir Yerde Haklısın Çünkü;
Sen Bir Türlü Gelemedin ki Gidesin!

AJİTE

Olur Ya, Bir Gün Çat Kapı, Çıkar Gelirsen
Belki Sesine Ses Gelmeyecek,
Ola ki Kapıyı Açan da Olmayacak… Ama Tasa Etme;
Hani verandasın da Yaşlanacağımız Bir Evimiz Olacaktı Ya,
İşte O Evin Kapısını Sonsuza Kadar Açık Bıraktım Sana..
Sakın Çekinme, Ben Açmış Gibi Öylesine Gir İçeriye…
Beni Göremeyince En Büyük Şaşkınlığını Yaşayacaksın Belki de..
Çünkü Yalnızlığınla Günbegün Kazılmış Sonsuzluğuma,
“Daha Bir Kaç Gün Evveldi” Cümlesi İle Taşınmış Olacağım…
Devlerin Aşkı, Aşkın Kaderiymiş Bu!
Yani Sen Gelmeden Önce Bir Fatiha İle Geçip Gitmiş Olacağım!

Fakat Eşyalarım… Kokum…
En Son Giydiğim Gömlek, En Son Kullandığım Havlum,
Yastığım, Çarşafım, Sen Yazılı Kâğıtlarda Gözyaşım
Birde Duvarlara Vurmuş Gölgemi Sana Bıraktım…
Tam Orada Gölgem Üzerine, Sen Gölgeme Düşeceksin!
Neyi Görüp Neye Dokunursan Ve Ne Kadar Özlediysen
Sarılıp Biz Diye, Sarılıp Ben Gibi…

Sakın Ha! Hani “Tanrı İstemezse Yaprak Düşmezmiş” Ya?
Ne Olur Bir Kez daha İsyana Yeltenme!
Devlerin Aşkı Dev Acılarla Son Bulurmuş
Sakın Ağlama, Dokunamam, Çiğ Tanelerine Dayanamam,
Ağlama Ne Olur, Mavi Gözlerine Kıyamam! …

VEDA

İyi Yaşa, Mutlu Kal Kadınım,
Yıkık Hayallerle Düşüyorum,
Düşüyorum Kırık Kanadım…
Yüreğimin Yüreği,
Gönlümün Helali Hoşçakal…
Hoşça kal Hüznüm…
Ruhumla Bin Zerreye Bölünüp Karışacağım Gökyüzüm
HOŞÇAKAL...
Yüreğimle Sevdasını, Sana Bıraktım,
Aşkımın, Aşkına Sözlerimin Şahidi,
Yüce Allah’a Emanetsin, Emanetlerimle Kal...
Ben Bu Aşkın Sonsuz Yolculuğun da
Mahşerde Düğün Dernek Kurmaya
Sensizliği Alıp Yanıma
Kimsenin Bir Daha Ayıramayacağı Diyara Gidiyorum,
HOŞÇA KAL.


Şiir: Zeki YÜNCÜOĞLU
İlk Tslk : 15 -5 - 2008
İskenderun



- Ceylin Şiirleri ne Son -