VAY BENİM BELALI BAŞIM...
AYDINK
VAY BENİM BELALI BAŞIM...
Vay benim belalý baþým, gün ýþýðýndan mahrum
Kederim hem gönencim, hem de tükenmez kahrým
Umudumun filizleri, uyutmayan kalp aðrým
Dünya dönüyor tersine, sen istikbal umarsýn
Olanlardan bir habersin, sarhoþ ya da humarsýn
Gece gördüðün rüyayý, gerçek diye kanarsýn
Aklýn bir karýþ havada, daldan dala konarsýn
Gün olur düþtüðün yerde, hesapsýzca yanarsýn
Kendine bir nazar etsen, þaþýrýrsýn haline
Baþýna sürmeye merhem, bulamazsýn keline
Bülbül sanýrsýn baykuþu, konduðunda gülüne
Akýllý diye bakarsýn, evindeki deline
Ne kadar yaramaz varsa, doldurup da iline
Ýlah diye tapýnýrsýn, baþka amaç bilmezsin
Onlar çelerken aklýný, doðru söze gelmezsin
Yaban ettiler ruhunu, dost kapýsý çalmazsýn
Aðlasam aðlaman olmaz, gülerim de gülmezsin
Aklýný baþýna alýp bir düþünsen ölmezsin
Meta gibi kullanýlýr, varlýðýn, þahsiyetin
Ýnan olsun satarlardý, para etseydi etin
Gün olacak göreceksin, sokakta gezen itin
Gördüðü itibar kadar, olmayacak kýymetin
Böyle harcanmak deðilse, eðer gerçek niyetin
Emsaline dön de bir bak, ayný dertten muzdarip
Dünün maðrur gezenleri, bugün herkesten garip
25.02.2016
Sosyal Medyada Paylaşın:
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.