Amaç, sevgi uğruna ölmek değil, uğrunda ölünecek sevgi bulmaktır. SHAKESPEARE
E-mail: Şifre: Üye ol | Şifremi Unuttum
Şiir ve Edebiyat Platformu
Anasayfa Şiirler Yazılar Forum Etkinlikler Nedir? Kitap Kitap  Tv TiVi  Müzik Blog Atölyeler Atölye  Bicümle Arama İletişim

AĞAÇ VE İNSAN

AĞAÇ VE İNSAN

Sonsuzluk ifadesinin verildiği, fakat bir hayatın sonsuzluğu ifade etmediği ikili bir aşamayla gerçekleştiği kısır döngüsüyle oluşan hayat, tıpkı bir ağacın şekline benzer.

Evet insan adeta yaşayış bakımından bir ağacın yaşayışıyla aynı etkenleri yaşar.
Önce avucumuzda koklamaya kıyamadığımız mis gibi kokan tohumlar vardır. Bunları tarlaya ektiğimizde filizlenecekler. Daha sonra da fidan olmaya başlayacaklar. Öyle şirin görünecekler ki bakmaya kıyamayacağız. Hiç farkına varmadan koca bir ömrü o fidana adadığımızı anlarız zamanla. Ama biliriz ki verdiğimiz emeklerin hiçbiri boş yere gitmeyecektir. Çünkü o fidan şimdi ağaç olmuş. Ve büyük bir gülümsemeyle adeta hayata dört elle bağlanmış gibi bize gülümseyerek bakar. Göz göze geldiğimizde bize bir şeyleri anlatmak istediğini anlıyoruz. Adeta birikmiş bir sevgi yumağı gibi gelir insana. Ellerimizi sıcacık yüreğimizle ona uzattığımızda bize meyvesini verdiğini görürüz. İşte o zaman gözlerimizi kapatıp şöyle bir eskilere döneriz. Ve eskilere baktığımızda anlarız ki hakkettiğimizi kazanmışız. Zamanında o tohumu toprağa koyduğumuzu ve filizlenmiş o fidanı suladığımız anları hatırlarız. Ona verdiğimiz emek ve değerleri hatırlarız. İşte o zaman anlarız ki hiçbir şey boş yere gitmemiştir.

Evet hayat böyle bir şey olmalı. Yani hayatın içerisinde var olan varlıkların bir parça olarak hayata katılması bu şekilde meydana gelir ve her varlığa göre farklı bir yaratılış tarzı biçilmiştir.

Hayat varlıksız, varlık hayatsız bir düzende oluşmadığı gibi canlılar da bir düzen içerisindedir.

Hayat ve ağaç, işte ikisinin yaşam biçimi. İkisi de birbirinden ayrılmaz bir ikili gibi yaşam açısından. İnsanlar da aynen böyledir. Doğarlar büyürler ve eğitilirler. Eğitilerek meyve verirler. Yoksa nasıl ki kuru bir ağaç meyve vermezse bilgisiz bir insan da bir şeyler ortaya koyamaz. Bir günde düşündüğümüz aslında hayatımızın akışıdır. Mevlana’nın da dediği gibi:’’Handım, Yandım, Piştim.’’ Bizim de hayatımız dört mevsimden ibarettir. İlkbaharın güz yağmurlarıyla bilgiye bir adım daha koşalım.

Bilgi elde edildikçe insana mutluluk verir.


KADİR YILDIZ
11 SOS-B
27 02 2009





Etiketler:




AĞAÇ VE İNSAN başlıklı yazıya henüz eleştiri yazılmamış.





AĞAÇ VE İNSAN başlıklı yazıya eleştiri yazabilmeniz için üye olmalısınız.

Üye değilseniz üye olmak için tıklayın.



Bilgi
Yayınlanma Tarihi:
27.02.2009 02:54:41
Toplam 0 yorum yapıldı
2576 çoğul gösterim
2299 tekil gösterim