uçurtmayı rüzgara kaptıran çocuk gibiydik
tepinip durduk
ağlayınca meme veren buluttu göğümüz
ıslandık
ama hiç uslanmadık


senin hep acın vardı
benim, ilacım


kim gelip soracak olsa
en kötü alışkanlığındım


ne vakit adımı aşk koyup
aşka aşık olunca
leylaya büründün
bakışlarımda


oysa ne mecnun olurdu benden
ne de çöle kasaba


bir avuç kumdan
fırtına,
saat,
ve bir serabın kıyısına sahil sererken bir yandan
yanı başımızda pinekleyen devemize
dikenler batıyordu
tam da fala bakarken


çöldeydik,
akrep boldu haliyle
ve sanırım yelkovanı sokuyordu
aşk başa düştükçe

bilirsin,

aşıklar insan değildir
sevenin gözünde sevgili
ya peri
ya da kanatsız bir melektir


kendime baktım sonra

ne krala benzer bir halim var
tahtına kurulacak


ne bedeviye
bahtını yediğim

yok deveee..

hay senin şiir gibi

karnım acıktı

bana afiyet
sana ben diye dar gelen bir beden

acılarına söyle
çaylar hep benden..