Hayat denen hava su ile toprak
üçü olmadığında
neye yarar yaşamak
bir nefes alımı kadarsın
işte bak
yaslanır ağaçlar dağların ardına
bir sağına bir soluna dua ederek
kutlayabilmek insanlığını
boşuna değil

şu izbe hayatın dar koridorlarına sarılsan
istersin bazen de
huzurlu yaşamak
nerede kaybolmuşluğun varsa
her ne yana baksan menfaat dünyası değil mi
isyanlık boşalır bazen de kollarından
gün içine akarak
varsa diye ümitlerin
özlenen yaşam hani nerede
koklamak bir çiçeği bir ömür boyu

bakıyorum kendime
toplanamamış bir türlü dizelerim
anlatıyor beni kırık dökük satırlarımda
her kapının tokmağı vurur gibi yüreğime
tonlarca ağırlığıyla düşlerimin üzerine
durağan gecenin yıldızları
şahittir gelecekten umutla
bekle de gör der gibi
her şey apaçık şeffaflığında yaşam
en doğru otobanlar

bir kuş öter ya
gelincikler açmış
yaylanın incelerinde papatyalarla dansı
her sabahın seherinde
bir günaydınla yayılır kırlara
bülbül okur duygularını
sümbül salınır utangaçlığına
uzanan gecenin matemi düşer çırçır böcekleriyle
suların gölgesine iner tertemiz duygular
Güneşim vurdukça bağrına
uyanan toprak buram buram kokar
mis gibi açılır çimlerin üzerinde
baharı müjdeler bize yar
ne mutlu bizlere
hava su toprak kavuştuğunda

Behçet Bük 1341/8.4.2016