ERKEN AKŞAMLAR (62)

Güneş ısıtmıyor mevsim değişmiş.
Gündüzleri yutan erken akşamlar.
Gün aydınlığını sanki tüketmiş.
Karanlığı tutan erken akşamlar.

Bir gariplik çöker ikindi vakti.
Sanki bulutladır karanlık akdi.
Gündüzleri bile geceye çekti.
Ruhları karartan erken akşamlar.

Gönül sızısıdır hissedilen ses.
Hep yalnızlık hissi alınan nefes.
Karanlık örtüdür bir gizli kafes.
Zamanı kuşatan erken akşamlar.

Çökünce yalnızlık yüreğin yanar.
Yandıkça bir yandan kanar da kanar.
Her gün hanemize gelip de konar.
Gündüze bir bühtan erken akşamlar.

Güneşin sunduğu o ışıkları.
Karanlık örtse de kırışıkları.
Nice sevdaları, nice aşkları
Geriye bırakan erken akşamlar.

Sevgidir dünyada en büyük değer.
Sevgisiz yaşamak zulümmüş meğer.
Dertler dert üstüne gelmişse eğer.
Gönle hüzün katan erken akşamlar.

Bedenler çok yorgun akıllar durgun.
Gönüller sevdaya derinden vurgun.
Ruhları sormayın ahrete sürgün.
Pusulara yatan erken akşamlar.

Kara bulutlardır cadı kazanı.
Gündüzleri yutan oyun bozanı.
Sebebi bilinmez Zayi Ozan’ı.
Yalnızlığa atan erken akşamlar.

İlhan ATEŞ (Zayi Ozan)
Ankara, 11/01/2016Pazartesi
Yayın : 12/01/2016 Salı
www.edebiyatdefteri.com/siir/986654/