Ufkum küfür mevsimi.
Kan vakitlerinde günah kokulu bir laleyim,
Ayak basılmamış sêma bahçelerinde açan.
dilindeyim şu aralar,
Öfkemin cenazesini taziye edenlerin.
Mızmızlansa ne zaman sâbi suskunluğum,
Ud ezgisinde bezirgan yaralar çağlıyorum.
Yüreğimin şarabından saadet bulan kelimelere bakıyorum da ,
Hasretimin ütüsüyle düzleyebilmişim kırışan günlerimi.
Gözlerimin hurdalaşmış bakışlarında yitirmişim iğdelerin heybetini.
Sen pera, geç kalmışlığımın en masum özrü.
Huşu içinde seni özlemek gibi ağıdı var bu gönlün;
Gün geçtikçe üryanlaşan yağmurun kasveti,
Kozasında dağlarken toprağı kör bir bıçak gibi.
Yinede seni sevmek tek çaresiydi,
Olur olmaz ansızın sızlayan dizlerimin.

Saksısında sulanmamış ağrılardan sana bildiriyorum pera,
Sonuna üç nokta koyup devamını bir hıçkırıkta kaybettiğim cümlelerle.
Bazen saklambaç oynuyorum yağmularla
İlim irfan sahibi kaç gece varsa,
Tüm yalpalayan zümre tebessümleri sobeliyor bu iklimde.
"Dilsizliğim" en ucra köşeleri "sûkuttan"
Katrajına sığmayan ölü bebeklerle dolu.
Seni dudaklarımın uçlarında taşıyıp,
Sustuklarımın çatlak duvarlarında sakladığım için
Yırtıldıkça yırtılıyor günahlarım.
Bugünün yarını var mı bilemem pera,
Lakin ayyuka çıkarsa birgün küstah kırlangıçlarım
Saçlarının kuytu köşesinde yuvalar kuracağım yalnızlığımı boşayıp.

Hakikatin zillesinden geçip,
Çalarken kapısını yüreğimin
En çokta beni sev pera.
Belki,
Gassala hasıl olur muharrip yaralarım,
Ortaklaşa sahiplendiğimiz hasretin
Kimsenin dokunamadığı ince belli maviliğinde buluşuruz.
Vah’ı ince bir çizgi nur’dan,
Dikeni eksiksiz gül gibi.
Vakit suskunluğu üzerime çekme vakti.
Şerefimin pak sevdasını kutsallaştırmak için,
Müezzenin nefesinde ezanlaşıyor gecenin soğuk koynu.
Tanrı seni sensizlikten korusun.
Sende yoruldun zaten
Yürek savaşlarında şişkinlleşir yanlızlığın.
Az vakit soluklan şiirimde.

Şiire can olan Ahmet Hocam’a sonsuz teşekkürlerimle.