Zamanı çok kendine bırakmadıkça, hiç kapmaz kötü nefes..

Ve tutuklu hâle getirmez kendini..

Bâzen çok mudur hata az mıdır hata..deyip epey düşünüyorum.

Hata oysa, ne çoktur ne azdır hata en başta kapıdır.. Sonra penceresizlik deyi kulak tırmalamamalı desek de bâri biraz azaltılmalı .))

Biliyorum diyorum yâni kabahatimi.))

Ve buna rağmen bu gözlükleri çıkarmaya niyetim yok; her zaman her şey çiçekli, gözlerim hep öyleli..

Gayrısına ne yapılabilir ki.. İnansın ki insan, yorgunum .))


"dağıtıyor böyle böyle harfleri
-aklın çocuğu-
hatırla tarihli
güzelim kalıcılar
durmuyor
dur’durul’muyordur"


hatırlamak mutlu edebiliyorsa o kazanılmış bir zafer değil, kazanılmış yerleşik bir tebessümdür. Harpte değiliz ki neticede. Niye hep öyle sandırıyorlar bilemiyorum, kaynayan çay ve ince belli muhabbet varken hem de.. Hiç anlamıyorum.

Oralı değilim.

Kıblemin de beli çıkık, dönmüyor ..

Niyet de etmiyorum..


Anladığım kadarı huzur versin kâfî.. dimi .)

Ayın sonu da gelse beri .))

Teşekkürler lady .)

Sevgimle hep..