biri sever biri bakar..
agzımın icinde geveleyip durdugum
cigneyip cigneyip yutmadan tükürdügüm
ruhumun kalıntıları...
tek bir aspirinde yeter bazen dindirmeye basındaki agrıları
aspirin buyuklugundeki bir kursunda...

yarıya kadar cekilmiş bir bayrak kadar üzgünüm şimdi

bir saynının karekökünü almak gibimidir
insanın özüne inmek?
en asalı hangisi insanın
ne kadar zorlasanda kendi icinde bölünemeyeni
büyük bir hipermarketin elektronik bölümünde
eli bırakılmış bir cocuk gibiyim
aklım fikrim yerinde durmuyor...

hayatım boyunca hicbir çekilişte ikramiye kazanamadıgım icin
artık kendi cekilişlerimi düzenliyorum
cekilişlerime katılanlara buyuk mukafatlar vaat edip
hic tanımadıkları isimlere cıktıgnı söyluyorum...
hicbiri de cıkıp öyle biri varmı diye sormuyor...

aklımın icine sıgmayanları kucuk kagıt parcalarına nasıl sıgdırabilirm ki?
yel değirmenlerini yenmek değil
o savasta esir düşmek istiyorumdur belki de
zırhımı uzerimden cıkarmadan
yara almak
ama ölmemek
kan kaybederken dizlerimin uzerinde
ölürken belki de
küstahlık yapıp hesap sormak
tanrıma
gücün bunamı yetiyor diye...