sen bilirsin kendini
yoktur kimsede tarifi
gördüklerinde göremediklerini bekleme
bekleme bir gün belki
bilemezsin kaderdir duyamazsın
herşey bir adım ötende oluverir
keşkelerle avunamazsın




biliyorum zihnin senaryolarla dolu
geçmişe zar atıyorsun
aklında onlarca rol
hiçbirini oyanayamıyorsun
kaldırımlar yoldaşın
lambalar arkadaşın olmuş
dünya dönmekte sen koşmakta
ısrar ediyorsun




zamanı iliklerinde hissetmeye
dayanamıyorsun
soluk soluğa
dur bekle ama nafile
gün batmış ay çıkmış
parlayan yıldızlar
her biri hayallerinin şarkısını söylüyor
dayanamıyor haykırıyorsun
hüznün semada yankılanıyor
derken bulutlar birbirine giriyor
gökkubbe inliyor




feryadı figanın damla damla yağmakta
kavrulan gönlüne bir nebze
ferahlık veriyor




ve tekrar görüyorsun anlıyorsun hayatı
alev alev yanan yüreğine
su serpen yine sen oluyorsun
kendine geldiğinde
ellerinin üşüdüğünü hissediyorsun
omuzlarında şefkatli eller bulamıyorsun




bildiğin tek şey var
karanlıktan aydınlığa çıktığın
şöyle bir bakıyorsun etrafa
ne bir dost var ne bir yabancı
tüm bunların farkına varıyor
ve diyorsun
söndürün ışıkları