Senelerce mutluydu bülbül gibi şakırdı
Boynunda zincir bağlı, demek mümkün mü, kırdı!
Ak kâğıdın üstünde şiirlerim haykırdı
Saklıyordum düşmandan defterime kar düştü
Suskunluğun dilinden şiire vakar düştü.

Sükûtun isyanıdır çınlayacak elbette
Sılayı buluyordu yaşıyorken gurbette
Kaybolmaya başladı hınçta kinde gıybette
Gök tarlası ağladı zehirli mantar düştü
Vakit daha erkendi hakkına mezar düştü.

Dileyip yazamamak kalem için kahırdı
Elbet Mevla’nın sırrı metanetti sabırdı
Hışımla esen rüzgâr acımadan saldırdı
Kaldırıma takıldı şair ve yazar düştü
Kalkamadı yerinden üstüne çınar düştü.

Hıçkırığı içmişti kınadı diye ağyar
Hayalleri gömerek dolaştı diyar diyar
Özlemlerine koştu kimse olmasa da yar
Ferahlamak isterken cümlelere nar düştü
Yazgısına belki de kem gözden nazar düştü.