öyle keskin,öyle tarifsiz,öyle buruk ki,isimli ama tanımsızdır...bir cam parçası gibi kalbin en can alıcı yerine saplanmış...çıkarmak lazım ama insan korkuyor tabi...hadi bir cesaret dese, bunu yaparım dese,elini cam parçasına götürse...işte ismi çok kolay konmuş ama tanımı yapılamayan o duygu...midesinin tam ortasında başlıyor...dairesel hareketlerle yayılıp bütün organlara yayılıyor ne hissettiğini ifade etmek için... sızlıyor, büyüyor,her yer kayboluyor ve evrenin ortasında sadece küçücük bir karanoktacık kalıyor...bir de o küçücük noktacığın içinde varolmaya çalışan o çaresiz insan...ama yine de insan kararlı...ne yapsın, kurtulmak istiyor bu histen tabi...tek bir hamlesi kalmış belki elinde...fütursuzca tutuyor cam parçasını eliyle ve öylece birdenbire çekiveriyor...bitiyor mu peki? hayır! pastel bi kırmızı kanıyor her yerde...bakıyor ama ileride bir şey kalmamış ki görsün...her şey o noktacıktan ve içinde boğulduğu kan gölünden ibaret kalmış...tabi elindeki cam parçası da duruyor... ne yapsın ki artık o cam parçasını? tekrar çıkardığı yere saplasa daha fazla kanayacak,hiç olmamış gibi varsaymaya çalışsa hayalkırıklığı o noktacığı bile tüketecek,fırlatıp bir köşeye atmaya çalışsa kalbinin bir parçasından vazgeçmiş olacak...işte insan,öyle çaresiz,boğulurken,küçücük nokatacığın içinde,elindeki o cam parçasını ne yapacağını bilmeden yine de onunla yaşamaya çalışırken kendisinden yükselen his...elde kalan sadece acının izdüşümü...

yazdığınız satırlar birçok manalara gebe...
beğeniyle okudum...tbrklr...


TANIMSIZ tarafından 2/28/2008 6:01:44 PM zamanında düzenlenmiştir.