Beni ilk kucağına aldığında,,
Mutluluğun nasıl da sınırsız da değil mi.
Hep benim için mutluluğum içindi çırpınışların.
Bana yaşattığın o çocuk yıllarım için,
Sana binlerce teşekkürler anneciğim.
Şimdi ağladığıma bakıp sakın üzülme
Korkutmasın seni gözyaşlarım.
O, küçük bebeğin büyüdü artık.
Tanıdı ağlamayı,tattı gözyaşının tuzunu dudaklarında.
İnsanları tanımaya çalışırken yüreğim,
Neden ağlayan,üzülen, ben oldum anneciğim.
Ama sen öğrettin bana yıkılmamayı.
Senden öğrendim ben,her şeye rağmen güçlü olmayı.
Sende bilirsin ya annem,böylesi duyguları.
İşte bu yüzden,üzmesin seni gözyaşlarım.
Sadece sarıl bana sımsıkı..
Okşa saçlarımı,o pamuk ellerinle..
Herkes gibi bende bu yoldan geçip,
Hayatı öğrenerek büyüdüm anne..

Ne güzel olurdu,çocuk kalbimizi hep yaşatabilsek
Sahtesiz,maskesiz yaşayabilsek.
O zaman işte; kimse kimseye kuramazdı ki tuzak.
En masum düşünceler,en temiz duygular,sarardı her bir yanımızı.
Fitne,fesattan uzak.
Ve ne güzel olurdu yalansız sevmek.
O söz var ya hani,hep söylediğimiz.
Acıtır canımı çok.
Keşke,hiç büyümeseydim demek..

Oysa gerçek şu ki..
Hayatı öğrenirken düşe kalka,
Kah ağlayacağım belki sana sığınıp,kah güleceğim.
Anladım ki,büyümek ders almakmış hayattan.
Ağlamadan,yanılmadan,yaşanmıyor ki anne.
Sende bilirsin ya bu gerçeği, işte böyle dönüyor devran.
Aldanışsız öğrenmek olmuyor : Olamıyormuş anne...

Gülseren MORKAN

Annelerimiz en değerli varlığımız can yoldaşlarımız.tüm annelerimizin anneler gününü kutluyorum. Artık hayatta ve yanımda olamayan sevgili canım annem için yazdığım bu şiirimi,tüm annelere ithaf ederek siz değerli şiir dostlarımla paylaşıyorum...ANNELER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN...