Zannetme dünya sonsuz,ölüm herkes içindir,
Aldığın soluğunda ,bitecek elbet bir gün.
Çal hep gönül kapısı,nasip giren içindir,
Çektiğin çilelerde ,bitecek elbet bir gün...


Ne zaman hatırladın,ölüm ile sonunu,
Heba ettin hayatın,şu zaman mefhumunu,
Atamadın üstünden,nefsin necis huyunu,
Yediğin lokmalarda ,bitecek elbet bir gün...


Unutma imtihanı,sağın solun hep yazgı,
Seni de bitirecek,kader denen bu kaygı,
Insana kalan tek şey,bir avuç güzel sevgi ,
Yaşadığın günlerde,bitecek elbet bir gün ...


Gireceksin unutma,o kapkara toprağa,
Saracaklar seni de,kefen denen yaprağa,
Kanlı yaşın akacak,yumuşacık yanağa,
Ettiğin dualarda ,bitecek elbet bir gün ...


Dildar’ım öğrendim ki,dünya koca bir yalan ,
Anadan başka içten,yokmuş gerçek ağlayan,
Yanılırmış dünya’da ,ömrü boşa harcayan ,
Sevdiğin hayatında ,bitecek elbet bir gün...
Dünya’nın serveti de ,bitecek elbet bir gün ...