sen değil miydin
bir bahar arifesinde karşıma çıkan
badem ağaçları bile henüz çiçek açmadan
anlatılmaz bir sevgiyle yüreğimi kaplayan
sen değil miydin

sen değil miydin
soğukta güneşim, sıcakta gölgem olup
ruhuma düşen
gözlerine bakmaya cesaret edemeyip utandığım
gel deyince, uçarak göğsünün sol yanına saklandığım
sen değil miydin

sen değil miydin
pencerenin camından bulutlara el sallayan
kır çiçeği kervanlarıyla sevgiler yollayan
hayal bahçesinde gezinirken yolları kollayan
sen değil miydin

sen değil miydin
kabuk bağlamış duygularıma neşter vuran
rüyalarıma gelmeyip sensizliği yaşatırken
şimdi hayal hayal, düş düş karşımda duran
sen değil miydin

sen değil miydin
uykusuz gecelerimde sol yanımı ağrıtan
varlığınla huzur, yokluğunda hüzün bulduğum
ellerim ellerinde uyuduğum
yıldızlardan dilekler tuttuğum
sen değil miydin

sen değil miydin
selamsız geçemediğim
özünü sözünü mert bildiğim
yüreği cömert
inadına gelince benden de berbat
sen değil miydin

sen değil miydin
sonsuza dek bırakmayacağını söyleyen
ey hüzün bakışlı, tebessümü sırlı
sözleri efkarlı, yüreği ağrılı adam
sen değil miydin

beni onlarca soruyla bir başına bırakıp giden
belki de yüreğindeki beni temelli öldüren...
eğer birazcık hatırım varsa, muallakta bırakma beni
seni böyle delicesine sevsem de
git de…
yeter…
inan, ardıma bile bakmam giderken…


Hatice AK/10.12.2010