Ne sen yazmış ol uzağı
Ne ben okuyayım
Sevmek,
Bir acı zehir
Doldurmak bağrına
Ve bağırmamak nisan ortasında
Günün ilk ışığıyla kapında dolanayım.

Sağıma koysam olmaz,
Soluma dar gelir sığmaz
Bu iç çekişli yaşamak
Bırak
Küflü odalar içinde, iltihap tutan kalbine sarılayım.

Sigara külün kaderi
Sokağa bırakılırsa hiyerarşi
Babam ben küçükken döverdi demiri.
Yaşamak ne ürpertici bir trajedi!
Ters düşer vapurlar Üsküdar’a
Kalan biziz gidenin dolmadı yeri.

Nisan bitmemeli
Bağ nasıl üzüm veriyorsa
Vermeli insanın elleri, elemini
Beni tutup çekseler geceden
Şarap utandırır üzümü yeniden
Bağırarak sevmem seni,
Dönersen gittiğin yerden.

Bir günah fazla
Bin acı eksik
Avuçlarım içinde yıkıldı umut
Bu şarkıları biz eskittik.

Gökyüzü gri, delilerden duymadık
Biz uydurduk kederi
Yıldızlar indi yere
Talmut’a ettiler yemini.

Babam Nuh’un gemisini anlattı
Tufan şehirden ıraktı
Kıyamet mumun sönmesine baktı
Bir bilge yerinden kalktı
Ateşsiz ışık saçtı
Bekledim ben seni
Zeytin ağaçları ve üzüm bağları
Şahitti
Aylardan nisan,
Beklemek güzeldi.