Nicedir çok huzurlu, müreffeh bir insandım
İlkbaharla birlikte coşup coşup taşmıştım
Filiz verip dallarım tomurcuğa durmuşken
Hava birden değişip şimşekler bir bir çaktı
Zannettim sol yanıma saplanan bir bıçaktı

Titreyen toprak mıydı ben miydim bilemedim
Bir bahar sabahında hazana mı düşmüştüm?
Silkelendi dallarım döküldüm yaprak gibi
Dağlandı ciğerlerim kavrulan toprak gibi

Neydi içime düşen, düşüp bağrım dağlayan
Bir çift kuru söz müydü mızrak gibi saplanan
Yoksa sapla samanı katıştırıp hak diye
Hayr olana şer deyip destursuz kara çalan
Bir kendini bilmezin haddini aşması mı?
Haksızlık karşısında kalbimin taşması mı?

Düşenle düşülmezdi kaldırmak gerekirdi
Gel gör ki düştüğünün farkında da değildi
Önce yumdum gözümü! Yumduğumla kaldım da!
Edebi çiğnemeden bir kaç kelam sundum da
Anlayana ...saz gelir anlamayana avaz!
Dedim kendi kendime; cebelleşmeyi bırak
Var sen kendi halinde yazarken eyle niyaz