Bombalar patlıyor peş peşe,
Top sesleri yankılanıyor her yerde,
Barut kokusu sarmış havayı,
Ölüm kol geziyor Çanakkale sırtlarında.
Dev gemiler pençesini geçirirken boğazın üstüne,
Ses veriyor Namazgâh, ses veriyor Hamidiye,
Ses veriyor Conkbayırı,
Ses veriyor Anafartalar!

Onca savaştan çıkmış yorgun Osmanlı,
Yedi düvele karşı varlık savaşında.
Canı dudağında yiğitlerin,
Anaların gözü yaşlı.
Yerden ve gökten inen binlerce top,
Yağmur gibi yağan sayısız mermi,
Her dakika her saniye ölüm,
Her an yeni bir kahramanlık yeni bir destan…
Gencecik bedenler düşerken toprağa,
Bütün millet tek yürek olmuş,
Çanakkale’de atıyor.
Gözyaşları dökerken geride kalanlar,
Ses veriyor analar, ses veriyor boynu büyük yetimler!

İmkânlar sınırlı,
Cephane yok, ekmek yok, su yok…
Yalnız sinelerde sarsılmaz bir iman,
Ve yalnız Allah’ı özleyen yürekler.
275 kiloluk top mermisini tek başına sırtlarken,
Ya Allah, ya bismillah nidasıyla,
Ses veriyor koca Seyit, ses veriyor yiğitler!

67 askeriyle,
Göğüs gerdi 2000 kişilik birliğe.
Tamı tamına 10 saat direndi,
10 saat geçit vermedi düşmana.
Düşman tümen sandı onları,
Oysa hepsi hepsi 67 kişiydiler.
Akşama doğru hepsi şehit düşerken,
Ses veriyor Yahya Çavuş ses veriyor 67 kahraman!

Daha bıyıkları yeni terlemiş bir delikanlı,
Yozgat’ın köyünden kopup gelmiş,
Kurbanlık koçlar gibi kınalayıp salmış anası.
Saçındaki kınayı görenler,
Kınalı deyivermişler ona.
Arıburnu’nda göğüs germiş düşmana ,
Ve şehit düşmüş niceleri gibi.
Anası kınalı kuzum derken yavrusuna,
Ses veriyor Kınalı Hasan, ses veriyor bütün ana kuzuları!

Mermiler havada çarpışıyor,
Siperlerin arası 8-10 metre.
Çanakkale mahşer olmuş,
Babanın gözü evladını görmüyor.
Sahiller ceset dolu, ırmaklar kan akıyor,
Vatan için 253.000 can düşerken toprağa,
Ses veriyor Anadolu ses veriyor !
Ses veriyor Çanakkale,
Ses veriyor Çanakkale şehitleri!
Ses veriyor!