ŞAFAK VAKTİ

Şafak vaktiydi gittiğinde
hani o havanın ağarmaya başladığı
siyahın kızıllığa dönüştüğü an!
Gölgen kaldı yanıbaşımda beni teselli etmeye
ya da
yokluğunu sırtından hançerlemeye….
Kararsız gecelerime benzin döküp yaktım gidişinle.
Tenime işlemiş kokun ve poşetler dolusu hatıra
kaldı yadigar.
İlişkimizin bitmesini istiyordum belkide.
Yine de acı koyuyor senin gitmen.
Bazen düşünüyorumda;
‘’ben bir oda içerisindeyim ve
elimde beni üşüten, duruşuyla
içimi titreten el bombası!
Bir tane hatta birkaç tane de
oda içerisinde. Ya ben kendi
yaradılışımı ya da acılar beni
gümletecek!!!’’
Çaresizlik sonumuzu getirdi
çektin gittin şafak vakti…..



Muhsin DEMİR
05 Ekim 2001