Dlimin ucunda ,söylenmemiş kelimeler
Kalabalık yalnızlık dört yanımı sarmış
Varlığımı görmeyen gözler,
Hançer misali saplanan acı sözler
Ne soran var halimi nede bir bilen

Prangalar vururlar eline ayağına
Kırılır örselenir bir avuç yüreğin
Kanatlarını kırar ,yıldızsız gecelere atarlar umarsızca
Sahipsiz kalakalırsın dertlerinle başbaşa

Gülmek zorunda olmak ne acıdır,içerin kan ağlarken
Anlaşılmamak, yada bir kalıba sokulmak
Can bir tarafa çeker,canan başka tarafa
Kırılmış ufalanmışsın kimin umurunda

Yaslanacak bir omuz,sığınacak bir kucak ararsın
Hesapsızca ,sorgulamadan sarıp sarmalayacak
El gibi, alem gibi itipte kakmayacak
Uzakta olsa,dokunamasada yanındayım diyecek

Ararsında ulaşamazsın
Anlatırsın ,anlaşılmazsın
Bir tebessüm beklersin,sıcak bir bakış
Tatlı bir söz belkide

Duygular olmasa insan olmanın ne önemi kalır.Acı ,sevinç, hasret fıtrat gereği olup herbiri olgunlaştırır insan ruhunu.Ama değersiz hissettirmek kadar acıtmaz hiçbiri.