Baharı göremeden ölen çocuklar var.
Akıllarında kalan somurtkan yüzlü babalar.
Çocuklarına nasihat dışında bir şey vermeyen babalar.
En çok da çocuklaşamadığı için ağlarlar.
Bir utançtır onlar için dışarılarda oynamak.
Yalnızca sorumluluk bilinci onlara miras kalan...

Oysa elleri öpülesi, doğanın tek masum canlısı analar,
Bir ceylan ürkekliğinde beklerler evlatlarını.
Tedirgin geçer zaman ecel teri döker akrep ile yelkovan.
Ve çocuklar okuldan eve dönerken.
Yalnızca annesini görür pencerenin demirlerinde.
Bu yüzden ana kuzusudur çocuklar...

Oysa bir gülümseseler beton yüzlü babalar.
Çocuklar hırçın bir dalga iken denizlerde,
Sakin bir göl oluverirler.
Bir şansı hak etmeyecek ne yapabilir ki bir çocuk?
Apar topar atılırken babaları tarafından sokağın karanlığına.
Bazı cezaların bedelini yalnızca çocuklar mı çeker?
Hiç mi yanmaz yürekleri gözleri kör olmuş babaların?
Somurtkan olmayın gülün biraz.
Hayat ikinci şansı sunamayacak kadar gaddar.
Ömür ikinci darbeyi kaldıramayacak kadar kısa.
Bırakın bir daha dünya’ya gelsem masallarını.
Yeter ey babalar adam gibi adam oluşunuz!
Çocuk olun biraz.
Gülümseyin.
Sarılın çocuklara.
Bir tatlı söz yeter adam etmeye haylaz çocukları.
Yeter ki sevginizden mahrum bırakmayın...