Ben sendeyim Mehmedim....
Gözlerinin karası umudum oldu, sabah kalktığım vakitlerde,
Elimi tutan elin sebepti sevinçlerime,
Minicik ağzından o iki hecenin çıktığı anı hatırlarmısın?
’Baba baba baba baba...’
Kim bilir ne düşünüyordun söylediğinde;
’Çok şükür konuşabildim?’
Böyle mi düşündün acaba?
Ya da daha mutlu olayım diyemiydi
’Babababababa’ diye sürekli tekrarlaman!


Koşup oynarken düşerdin ve gözlerin dolardı
yardım isterdin, ’Öp’ derdin!
Sonra bir anda gülümser ve başlardın koşmaya....

Sabaha karşı uyanıp yanımıza gelmen, işte en güzel vakit.
Nefesimin nefesinle birleşmesi,
Uykuya dalmak seninle yeniden.
Yeniden doğmak seninle,
şükretmek yaradana seni verdiği için......

Yiğidim.
Seni yazamam biliyorum.
Yine de kabul et bunu BABAndan!!!!!!!!!!!


MUHSİN DEMİR
21 Kasım 2012