Alsın geceler şu çekik gözlerini ömrümden
İsterse tükeneyim, ölümlere seninle gideyim
Sisli alnımın gizli eteklerinde aşkı arayayım
Yaşlı yüreğimdeki masallarımla avunayım.
..................
İnce sızıların kıyılarında, binlerce güneşin altında gece olur dünyamızı karartır...
Her an cehennem olup azap verir, yara olup acı verir her dakika.
Aşkın mor sokakların uykusuz kalsak da "aman" demeyiz...

Hiç yapmadığım şeydir bu aslında yorumlarda...
Lakin kısa bir öyküyü anımsattı şiiriniz bana, arayıp buldum yakışacağını düşünüyorum, affınıza sığınarak paylaşıyorum....

Mecnun bir gün fırsat buldu, Leyla ile oturmaya muvaffak oldu. Leyla, onu sınamak için bir dilekte bulundu:
- Ey âşık! Neyin varsa getir.
- A ay yüzlü, dedi Mecnun, aşkınla ne suyum kaldı, ne kuyum. Ne ciğerimde azıcık kan, ne gözümde bir nebze yaş. Aklımı yağma ettin, uykumu çaldın. Artık bir canım var, emreyle onu vereyim.
- Ben onu senden ne vakit istesem alırım, başka neyin var, sen ondan bahset.
Mecnun o vakit arandı, yakasında sakladığı bir iğnesi vardı, onu çıkarıp sevgiliye sundu.
- İşte varlık aleminde sahip olduğum tek şey bu iğnedir. Bunu da neden taşıyorum bilmek istersen, çölde, ovada seni izlerken çok düşüyorum, kendimden geçiyorum; oralarda ayağıma, bedenime dikenler batıyor; bu iğneyle o dikenleri çıkarıyorum.
- İşte bunu istiyordum ben senden. Eğer aşkında gerçek isen bu iğne nasıl layık oluyor sana? Dikeni çıkarırsan buna vefa mı derler?!..

Kutluyorum saygılarımla...