Gidiyorum!
Seni özleyerek, severek ve nefret ederek seni terk ediyorum.
Gözlerini unutmak istiyorum.
Gülüşünü görmek istemiyorum.
Çünkü her seferinde sana bir kez daha bağlanıyorum, biraz daha güçsüzleşiyorum.
Ve kırılıyorum.
Ne kalbim, ne de güvenim artık kaldıramıyor yalan sevgini.
İstemiyorum! Ne ağlamak, ne üzülmek, ne de yıkılmak.
Lütfen artık seni seviyorum deme bana, bir kere daha yalan söyleme.
Hiç olmadığın kadar adam ol ve çek git.
Ya da dur ben giderim, çünkü sen onu da beceremezsin.
Öz güvenin vardır senin, dağlar kadar büyük ve ulaşılmaz.
Yoksa yaşamak için sebep midir gözlerini görmek?
Bilmiyorum. Tek bildiğim; Seni seviyorum!
Ve bu en çok senin gözlerine yakışıyor.
Yarın ; sesimi duyamayacağın kadar uzaklarda olabilirim.
Seviyorsan kal mesela...
Her insan mutlu olamaz çünkü; gereğinden fazla özler dünü.
Hak ettiğinden daha büyük umutla bekler hayatına girecekleri.
Ve asla görmez yanı başındakileri.
Kör olmuşsun sen.
Halbuki ben kocaman yüreğimi ve parlayan gözlerimi senin için açmıştım.
Neyse seni seviyorum işte...