yüreğim,
yeni yakalanan bir balık gibi
kirpiğimde çırpınıyor sanki
öyle kalacak sanıyor bir an duruluyorum
havlu son kalanları kuruluyor


saçlarım mısır püskülü gibi
aynadan solgun yüzüme gülümsüyor
elime siyah göz kalemimi alıyorum
önce alnıma çizili kaderi karalıyorum
aynada yansıyan boşluğa yeni bir sayfa açıyorum


kim demiş kader değişmez diye
aklımı en yakın çöp kovasına atıyorum


kırmızı rujumla kocaman gülen dudaklar çiziyorum
bir zamanlar öpüşmekten şişen
şimdi sadece donmuş duygularımla moraran
kendini kaybetmiş yüzüme


duşu en soğuğa getirip
mısır püskülü saçlarımın ta dibine kadar tutuyorum
yangını ölsün diye
hangi aşk soğukta hararetini sürdürür ki
boynumdan aşağıya göğsüme inen damlalar
kızgın bir ateşe düşer gibi buharlaşıyor
görmüyor,
duymuyorum
bütün duygularım sağırlaşıyor


artık hazırım yeniden yola çıkmaya
gökyüzüne bir merdiven kuruyorum
her adımda yükselirken kendimden
adımlarım hızlanıyor geleceğe yetişmek için
aşağıda kalan ucubeye el sallıyorum


’ sen ’diyorum
gidene ağlamaya devam et
ben kararlıyım bu alın yazımı değiştirmeye
az kaldı yetişmeliyim yeni kaderime


Ayvazım DENİZ