Ve çaresizlik çalar kapını ansızın
Gücün yetmez, kırılır kolun kanadın
Dertli nağmeler çalmaya başlar sazın
Bir yanın yokluk yoksulluk
Kor alevlerde yanar diğer yanın
Kahrı çekilmez olurken dünyanın
Bir bakmışsın kararmış dünden yarınların…

Ve sevdan içli bir ağıt yakar
Tel tel dile gelirken mısralar
Notaların buruktur içi, ağlamaklıdır yani
Suskun çalarken sazının telleri
Kızgın bir çelik olur mızrap,
Akordun her tınısından kan damlar
Türkü türkü feryat ederken dillerin
Gözlerin sana uzanacak bir el arar…

En sevdiğindir seni ilk terk eden
En zor zamanında bırakıp giden
Kapıyı çarparken suratına bir tokat gibi
Vururken hançerini derinden
Sen kalırsın koynunda acının… İnleyen
Ne bir duyan olur feryadını
Ne de seni bir dinleyen
Boşu boşuna tüketirken biçare ömrünü
Bulunmaz gelip mezarına bir tas su döken…