Pür ateşim açtırma ağzımı zinhar
Zalim söyletme derunumda neler var

(Leyla Hanım)






Sen beni hiç sevmedin yüreğinde dererek
Yalnızca heves idi sevda sözlerin sen de
Yendim diye sevinme şimdi göğsün gererek
Elbet güneş doğacak karanlıkta ki ben de
Rüzgara verdim aşkı ardından sürüklüyor
Yapraklar savruldukça bu kini körüklüyor.



Boynu bükük bir gönül bıraktım sanma sakın
Elimde ümit kuşu havalandı peşinden
Tekrar eskisi gibi gülümsemem çok yakın
Kahreder zannetme hiç her ayrılan eşinden
Bazen böylesi makbul der ve devam edilir
Sahipsiz kalan yürek sonunda zaptedilir.



Kırılan gül dalında gül açmaz mı sanmıştın
Zaman onarır dalı yeni sürgünler verir
Kolay loıkma sanarak şu gönlüme banmıştın
Bazen soğukta bile gönlün yağları erir
Yediveren gül gibi her mevsim açıyorum
Hüznü buluta asıp altından kaçıyorum



Çaresiz görünsem de güçlüyüm biliyorsun
Her kadın zaman gelir sergiler dik bir duruş
Hak eden her insanı zamanla siliyorsun
Gerekirse kendime yaparım altın vuruş
Ama lüzum yok buna umut dolu gözlerim
Güneş soldan doğarken doğuşunu izlerim.



Ayvazım DENİZ