her sabah elimin tersiyle başlıyorum güne
geçip karşısına seyrediyorum
her gün yeniden yaktığım bedenimi
kendi yağmurumdan kaçıyorum sonra
sürgülü kapılar ardına
sayha sayha yürüyorum içime
yüreğimi söke söke
dilimde sözleri esrik türküm
aklımda yarım yamalak bir hayat hikayesi
yüzüm şubattan kalma

körlenmiş ömrümün deltasında
nihavent bir sevda

gözlerimin ucunda bile
dağ boyu özlemlerim var benim
ağır mı ağır...
ardından uçurumlar
düşüşlerimi izliyorum
kirpiklerim puslu
derinden çok derinden
çok evvelden kalma
küçük bir kız çocuğunun
saklı hıçkırıklarını dinliyorum
kıyımsız kımıltısız

aylardan dördüncü mevsimin son günü
zaman bu
soğukkanlıdır elleri
hiç uzatmadan
çekiyor sürgüsünü gözlerime uzaktan
aklımın zembereğinde tutuyor nutkumu
tatlımsı derin bir uykunun içinde
dokunuyor soğuk tenime
canım kilitleniyor