döndü
evine gitti
iyi tanıdığın birinin içine düşersen
onun kollarını giyinip onun ağzıyla yalvar
korkuyorsan öldükten sonra sen
uyanıp kendine dönebilirsin yeniden

uzaklaşıyor uyuşarak unutan biri gibi
nedense bunu biri söylemeli
ipe dizili mandallar da bütün renkler var
biliyor ve hatırlıyor diye sahneler
bu ben olamam

saksılar kurudu
hangi vakit su vermiştik
kıtlık çıkmıştı da içtiğimiz suyu esirgeyip
ne zamandır yağmur yağmıyordu
siyah çocukların kısa boylu ağaçlardan emdikleri öze
inanmıyorduk

yavaş yürüyen bir tren de ağzı açık horlamalarını hiç saklamadan
diğer istasyondaki satıcılara kadar
yanaklarında camın soğukluğunu duydum
bir ara uyanıp baktın öyle
sanırım hala uyuyordun

az biraz kanat esintileri
hızlı akıncılar söylenip ufka karşı uçtular
karışabilir miyiz denizin kirli mavisine
hiç olmazsa biraz köpük beyazı
beni çarçabuk karşıya götürsünler
bu üzülen koku benim yalnızlığımdır
ve utangaçlığım
şu siyah bulutlar geçene kadar

ben seni evde unutmuşum
al kaçır kime diyorsam ayak olayım
tıkırtısız köşe başını dön arkanda gölgen
karşıdaki nalbura adresi sor neredeyim
kesik parmağımı gözlerine batırıp fark ettiğin istikamet
yüreğimden dökülen bir şelalenin dibi
ıslanmadan geç suyu
birden bire uyanır gibi.